اخیرا با جستجو در فضای مجازی به نکته قابل توجهی برخوردیم که شاید جالب توجه بسیاری از هم وطنان و بخصوص زبان دوستان باشد. یدک کشی نام بزرگان و تبدیل شدن به نمایندگان دانشگاه ها کشور ها و حتی موسسات آموزشی بزرگ در دنیا با این وجود که شاید حتی روحشان از این رویداد بی خبر باشد.

در ایران و بخصوص کلانشهر تهران موسساتی چون ایران آکسفورد, تهران آکسفورد دیاکو , تهران کمبریج, ایران کانادا, ایران اروپا, ایران استرالیا و ... به کرات به چشم میخورند و با این وجود که کشورهای مذکور فعالیت مشهودی در ایران ندارند بستری بکر برای بوجود آمدن این معضل فراهم آورده اند.

برای مثال از انگلستان شروع کنیم, کشوری که کمترین میزان فعالیت بدلیل تیره و تار بودن روابط سیاسی با ایران را دارد اما گویی عاشق چشم و ابروی ماست و در بعد علمی بیشترین فعالیت را در ایران دارد مجوز میدهد فعالیت میکند اما زیر نظر آموزش و پرورش ایران!! خنده دار و کمی غیر قابل فهم است.

بیشتر ادامه نمیدهیم زیرا موضوع از شفافیت خاصی برخوردار است و ما از درک و فهم خانندگان و ملت بزرگ ایران و همچنین زبان دوستان برخلاف این موسسات آگاه بوده و نتیجه گیری را به آنان میسپاریم.

با تشکر تحریریه صدای زبان